Nog 6 dagen tot de premiere!

HANNA VERBOOM’S GEHEIM – ACHTER DE SCHERMEN 20 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

“Wat is het geheim van Hanna Verboom?”

Ik werd overvallen door deze allereerste vraag van Simone de Jong.

Simone ging het boek van de film schrijven.

En ze bleek een enorme fan van Hanna Verboom.

En ze moest “het geheim van Hanna” weten om het boek te kunnen schrijven, zei ze.

Wat is het geheim van Hanna Verboom?

Ik denk dat het geen geheim is dat ze een heel erg goede film-actrice is.

Film-acteren is een apart vak.

Sommige acteurs spelen de sterren van de hemel op toneel.

Maar op film komen ze veel magerder over.

Hanna komt geweldig op film over. “De camera houdt van haar”.

Dat betekent dat er iets extra’s gebeurt met haar als ze op beeld komt.

Er zijn veel voorbeelden van actrices, die nauwelijks opvallen in het dagelijks leven.

Maar als ze op film komen, dan gebeurt dat “bijzondere”.

Dat is soms oneerlijk tegenover andere actrices.

Ik deed ooit een film, en ik draaide het eerste shot met een bekende actrice.

Het was een langere scene, die ik in 1 shot wilde opnemen.

Maar de bekende actrice speelde voor geen krant.

We moesten haar “helpen”, door het shot op te delen in allerlei shots, zodat we er in de montage hopelijk nog wat van konden maken.

Het was ook nog een vreselijk voor de andere acteurs: hun spel ging achteruit, want ze moesten de slecht spelende actrice “helpen”.

Ik begreep er niets van: Deze actrice had echt in vele films gespeeld, en nog goed ook. Hoe kon dat nou?

De oude cameraman fluisterde me in mijn oor: “Wacht maar af”.

En inderdaad: Op de montagetafel gebeurde er een wonder:

De bekende actrice was geweldig! Ze speelde alle acteurs weg, je keek alleen maar naar haar.

Dat is de magie van “filmacteren.”

Hanna Verboom is EN een geweldige actrice EN een geweldige film-actrice.

Keer op keer bewees ze dat: Onder de moeilijke omstandigheden op Aruba bleef ze geconcentreerd, en bleef ze in elke nieuwe take steeds dieper zoeken naar extra lagen, die ze kon aanboren.

Als regisseur wil je niets liever, dan dat je acteur dat doet. En risico’s neemt om dieper in je personage te komen.

Hanna had daarbij een moeilijke rol:

Ze speelt een vrouw, die vanwege een bepaalde ervaring gekozen heeft om nooit meer persoonlijke relaties aan te gaan. NOTHING PERSONAL.

Om geld te verdienen heeft ze het beroep gekozen, wat perfect bij nothing personal past: Een (erg dure) escort girl.

Haar leven is voor de film begint perfect in balans: Ze doet haar werk op zeer exclusieve paradijselijke oorden, en verder is ze haar eigen baas:

Ze kan volstrekt doen wat ze wil, ze heeft geen enkele band met iemand, she’s her own boss.

Maar dan hoort ze dat ze niet lang meer te leven heeft.

Wat doe je dan?

Ga je in je eentje dood?

Ben je dan nog zo sterk, dat je in volstrekte eenzaamheid sterft?

Tijdens de film moest Hanna zich ontwikkelen van iemand, die nooit een relatie wilde, tot iemand die niet alleen wil doodgaan en iemand moet vinden met wie ze een echte intimiteit kan opbouwen.

Niet makkelijk voor een sterk, volstrekt zelfstandig personage, dat ineens kwetsbaarheid moet tonen, en toe moet geven dat ook zij warmte en genegenheid zoekt.

Hanna speelt deze ontwikkeling in haar personage echt geweldig.

“Maar wat is dan haar geheim?”

Ja, wat is Hanna’s geheim?

Ik vind haar een van de allerbeste filmactrices van Nederland.

En als mens vind ik haar echt fantastisch.

Daar is geen geheim.

In de film heeft Hanna een groot geheim.

En dat geheim leidt tot de doorbraak in de Natalee Holloway zaak.

Maar dat geheim kan ik hier niet vertellen.

Dan moet je donderdag 22 september om 14.30 uur komen kijken, op de open premiere, met een uniek optreden van Within Temptation, in de Utrechtse Schouwburg, zie HIER .

Of als je niet wachten: Vanaf vandaag is het boek overal verkrijgbaar.

Met het geheim van Hanna Verboom…

JORAN VAN DER SLOOT VINDT DE FILM GEWELDIG – ACHTER DE SCHERMEN 19 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

Joran van der Sloot vindt de film geweldig.

OF

Joran vindt de film niet geweldig.

Binnenkort weten we het.

Want Joran wil de film zien.

En misdaadverslaggever John van den Heuvel vliegt op dit moment naar Peru, naar Joran.

John van den Heuvel heeft een DVD van de film voor Joran bij zich.

Ik heb de DVD zelf meegegeven maar het blijft toch bizar dat Joran een sneak preview van de film krijgt…

Dat leidt tot de vraag:

Wat als Joran de film geweldig vindt?

OF

Wat als Joran de film niet geweldig vindt?

Wat vertelt ons dat?

In de film ontwikkelt de hoofdpersoon, een undercover misdaadverslaggever, gespeeld door Robert de Hoog, op grond van research een theorie over wat er met Natalee Holloway is gebeurd.

In die theorie speelt Joran van der Sloot uiteraard een hoofdrol.

De undercover misdaadverslaggever wil -geholpen door een escort girl, gespeeld door Hanna Verboom- inbreken in het huis van Joran.

Hierdoor komt er een onverwachte ontwikkeling, die uiteindelijk leidt tot wat de twee hoofdpersonages in het verhaal zien als:

Dit is er dus gebeurd met Natalee.

Dat is gebaseerd op een mogelijkheid, wat er met Natalee is gebeurd.

Het is natuurlijk een film, en dus fictie.

Maar toch… het zou heel goed kunnen.

Want net als Peter R de Vries en 7 miljoen andere Nederlanders ontwikkel je een theorie: Wat is er met Natalee gebeurd?

En dit zou heel goed kunnen.

Net zoals dat Natalee in een visserskooi in een bootje verder weg in zee is gekieperd als haaien-voer.

Net zoals dat Natalee ergens op het eiland begraven is.

Ik weet niet wat Joran er van zal denken.

Vooral omdat dit een mogelijkheid is, die hij zelf ooit heeft aangegeven als wat er met Natalee gebeurd is.

Leugenaars spreken soms expres de waarheid tussen al hun leugens.

En die waarheid valt niet op, omdat men denkt dat het weer een leugen is.

En leugenaars en moordenaars schijnen stiekem dolgraag te willen bekennen.

Wellicht wilde Joran ook bekennen, toen hij deze mogelijkheid gaf.

En wist hij dat iedereen het toch weer als leugen zou zien. Zeker als hij het uiteindelijk weer als leugen zou verpakken.

In ieder geval: Ik zou graag Joran’s gezicht zien, als hij het einde van de film ziet, waar Robert en Hanna ontdekken wat volgens hen de waarheid is…

Stel nou, dat we het goed hebben…

Stel nou, dat we “geraden” hebben wat er met Natalee gebeurd is…

Hoe zou Joran daarop reageren?

Zal hij juist zeggen dat hij de film “slecht” vindt?

Zal hij juist zeggen dat hij de film “geweldig” vindt?

Stel dat wij dichter bij de waarheid zitten, dan Joran ooit had kunnen denken:

Wat zal hij dan zeggen?

Zal hij dan bluffen en zeggen dat de film het juist heeft?

Of zal hij juist om af te leiden zeggen dat dit de slechtste film ter wereld is?

Er is er maar een die op al deze vragen een antwoord kan geven:

Joran zelf.

Wat is zijn antwoord?

Een eerlijk antwoord? 

Zal hij ooit een eerlijk antwoord op die vraag geven…?

Bekijk HIER de trailer

PS: Er zijn nog kaartjes voor de premiere op donderdag 22 sept 14.30 uur, Schouwburg Utrecht, met een uniek optreden van WITHIN TEMPTATION, bestel HIER

GA JE MEE OP AVONTUUR? DURF JE RISICO TE LOPEN ALS FILMMAKER? – ACHTER DE SCHERMEN 18 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

Film is avontuur.

Voor mij althans.

Als ik naar een film ga, wil ik mee op avontuur.

Ik wil niet hetzelfde zien, wat ik al 100 keer gezien heb.

Ik wil iets nieuws ervaren.

Van iets, waarvan ik niet weet hoe het zal gaan of aflopen.

Anders is het saai. Zinloos.

Je zou films in twee categorieen kunnen plaatsen: Burgerlijke films en Avontuurlijke films.

Burgerlijke films zijn films, die mooi, verantwoord en voorspelbaar zijn.

Films, waar je als ouders met goed fatsoen je kinderen naar toe kunt sturen. De boodschap is verantwoord. Keurig gemaakt. Etcetera.

Niets op tegen. Prachtige films. Waarvan je na de eerste twee scenes precies weet wat er gaat gebeuren. 

Dat is lekker, geruststellend, relaxend.

Maar ook saai. En oh zo voorspelbaar. En oh zo behoudend. “Burgerlijke films”.

Ik heb nog nooit zo’n film gemaakt.

Om alle bovenstaande redenen.

Want ik wil op avontuur.

Ik wil mee met de maker, die op avontuur wil.

Dat is een risico. Net als reizen buiten de gebaande paden.

"Wil jij een musicalfilm maken? Doe toch niet zo idioot!"

De ene keer is dat teleurstellend. De andere keer is het super geweldig. En geeft het je een ervaring, die 

je nooit eerder heb gehad.

Ik zoek altijd die ervaring. Dat avontuur. Dat risico. Want zonder risico kun je nooit iets nieuws ontdekken.

Een regisseur vroeg me ooit om te spelen in een film, waar geen dialoog was, maar Maria Callas achtige opera-aria’s.

Even denk je: Is hij gek? 

Nee, hij wilde op avontuur. En de film CASTA DIVA werd een unieke ervaring, voor de acteur en voor het publiek.

Een jaar later vroeg deze regisseur me om te spelen in een film met veel jaren dertig stijldansen er in.

Even dacht ik weer: Is hij gek? 

Nee, het was weer een fantastisch avontuur. En de film NAUGHTY BOYS was fantastisch en won op het prestigieuse filmfestival van Venetie een speciale prijs, wat vrijwel geen enkele Nederlandse film ooit eerder gelukt was.

Wat heel fijn was, want met "risico-films" weet je het nooit: De ene keer wordt het geweldig, de andere keer juist niet. Er is geen middenweg.

Als filmmaker moet je daar tegen kunnen: Je geeft je veiligheid en je status elke keer weer op.

En men bekijkt je altijd met "beste stuurlui staan aan de wal"-ogen als je iets nieuws probeert. 

Dat is een groot verschil tussen Amerika en Nederland:

Als je iets nieuws probeert in Amerika zeggen ze enthousiast: Leuk!

Toen ik zelf ging regisseren, ben ik net als die regisseur ook steeds consequent het avontuur blijven zoeken.

Dat doe je als filmmaker vooral door jezelf nooit te herhalen. Jezelf altijd uit te dagen en buiten je vertrouwde comfortzone te durven gaan.

Mijn manier is elke keer van genre te wisselen.

En daarin mijn eigen verhaal vertellen. 

Mijn eerste speelfilm was een relatiecomedie.

Toen een zwart wit road-movie.

Toen een geheel gezongen film.

Toen een ridderfilm op rijm.

Toen een film als een stripverhaal.

Toen een film gefilmd vanaf de achterbank van een auto.

Toen een comedy voor een groot publiek.

En zo steeds weer een nieuw avontuur.

Dat is dus wel een groot risico.

Want je weet nooit wat je te wachten staat aan de andere kant van die nieuwe heuvel.

Maar dat is filmen… voor mij. Anders dan bij een aantal collega-filmers weet je bij mij nooit wat voor film je krijgt.

Dat irriteert wel eens, vooral bij critici en filmfondsen: “Wanneer maak je nou eens een echte Paul Ruven-film?”

Wat ze bedoelen is: “Maak in het vervolg nou eens een stel films, die duidelijk herkenbaar “hetzelfde” zijn.”

Het antwoord is: Elke film is een Paul Ruven-film. Omdat mijn films altijd de basis van Avontuur hebben.

Ik kan en ik wil niet dezelfde films maken. Dat is het avontuur weg. Dan maak je “Burgerlijke” films: 

Mooi, verantwoord, voorspelbaar, zonder risico.

Daarom zal ik met mijn Avontuurlijke films ook nooit bij het Nederlandse Film-Establishment horen. 

Bij ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND was het vanaf het begin een avontuur.

Niet alleen het filmen, maar ook bijvoorbeeld omdat je met vragen geconfronteerd wordt als:

Is het wel moreel verantwoord om iets over de Holloway-Van der Sloot zaak te filmen?

En nu nog steeds, net voor de premiere: 

Ik werd geinterviewd door een Curacaose krant: 

Kun je zo'n film wel maken tegenover familie van der Sloot en familie Holloway?

Daarover een volgende keer.

KLAAR VOOR UNIEKE “OPEN PREMIERE” MET WITHIN TEMPTATION “LIVE” – ACHTER DE SCHERMEN 17 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

Film is het allermooiste als het een evenement is, wat je samen meemaakt.

Dat je vol verwachting naar een zaal gaat, waar “iets” gaat gebeuren.

Een premiere heeft altijd iets van een evenement:

Het is spannend. Je gaat toch opgewonden de zaal in.

Wat zal er gebeuren? Je hoopt op een onvergetelijk en uniek iets.

Deze premiere zal zeker uniek zijn.

Nederlands grootste band Within Temptation zal er “live” spelen: De titelsong en songs van hun filmproject “The unforgiven”, dat ook vertoond wordt.

Om aan te geven hoe beroemd ze zijn over de hele wereld: Kijk naar hun muziekvideo's: Allemaal vele miljoenen keren gehit op Youtube. Een korte KENNISMAKING.

Uniek is DEZE : meer dan 100 miljoen keer (!!!) gehit op Youtube. Zie verder HIER

Morgen spelen ze in Toronto, overmorgen in Montreal en zaterdag uitverkocht in New York.

Vanaf oktober zijn ze uitverkocht in Parijs, Hamburg, London, Manchester en nog een stel grote steden tot Moskou aan toe.

En tussendoor… op donderdagmiddag  22 september dus bij deze premiere in de Utrechtse Schouwburg

Die ook uniek is, omdat we besloten hebben de helft van de kaarten in de verkoop te doen voor slechts 9 euro (waarvoor je dus een speelfilm-premiere, plus een uniek optreden, plus drie korte films krijgt...)

Zodat we een “open premiere” hebben, een mix van cast en crew en “gewone mensen”.

De trucks met hun lichtshow en apparatuur komen al de avond ervoor aan bij de Schouwburg, waar dan de openingsavond van het Filmfestival is.

De groep heeft dan net een uitverkocht concert gegeven.

Dan gaat de crew naar een hotel, en vervolgens komen ze ’s morgens vroeg weer naar de Schouwburg: Uitladen, opbouwen, sound checken.

En ’s middags om half drie… de premiere. Van de film, van hun filmproject en een uniek optreden….

Ik heb er helemaal zin in…

NATALEE HOLLOWAY LEEFT… OF NIET… OF TOCH WEL – ACHTER DE SCHERMEN 16 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

Dit is de laatste foto van Natalee Holloway.

Genomen in dancing Carlos 'n Charlie's, iets voordat ze met Joran mee ging.

En toen verdween ze. Of toch niet?

“Mama, help me!”

Na haar verdwijning sprak Natalee Holloway dit in op haar moeder’s voicemail.

Ze was moeilijk te verstaan en op de achtergrond klonken stemmen.

Dit is waar gebeurd, maar het zou een perfecte teaser zijn.

Bijvoorbeeld voor een aflevering uit de AVRO-tv-serie SPOORLOOS VERDWENEN, met Jennifer Hoffman en Cas Jansen.

Die werd in het jaar van Natalee’s verdwijning uitgezonden.

Eigenlijk zaten we toen van die detective-serie over vermiste mensen uit te puffen.

We hadden er een jaar lang onder moeilijke omstandigheden keihard aan gewerkt:

Vanuit niks de serie opgezet, 13 afleveringen co-geschreven, opgenomen, gemonteerd, en gelukkig succesvol: gemiddelde ruim 1 miljoen kijkers.

Bij al die afleveringen wist je als schrijver wat er met de vermiste persoon van die aflevering gebeurd was: Levend of dood.

Maar hoe moesten we Natalee in ons scenario plaatsen? Dood? Levend?

Als we haar dood zouden verklaren, wat als ze ineens op zou duiken?

 “Mama, help me!”

Ruim 4 maanden na haar verdwijning sprak Natalee Holloway dit in op haar moeder’s voicemail.

Was het Natalee? De moeder van Natalee liet het de FBI onderzoeken voor stemonderzoek. Blijkbaar sloot moeder niet uit dat Natalee nog leefde.

In een rechercherapport staat dat Natalee op Aruba van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat grote glazen rum achter elkaar door dronk. 

Maar ook dat ze cocaine gebruikte en het twee keer aan medeleerlingen aanbood.

Haalde ze die cocaine in een van de drugshuizen vlakbij de hotels?

Daar werden blijkbaar vaker toeristen naar toe gelokt om als prostituee verkocht te worden naar het nabije Venezuela.

De vader van Natalee vindt op zijn zoektocht door deze “chollerhuizen” een paar vreemde lege kamers met alleen een stoel en een touw.

 “Ik ben Amy Bradley. Help me alsjeblieft”.

Twee weken na Natalee’s verdwijning vrezen Amerikaanse ouders dat  hun dochter Amy Bradley hetzelfde lot als Natalee is ondergaan.

Ook Amy was in de bar Carlos ’n Charlie’s net voor haar verdwijning. Daarna is ze spoorloos verdwenen.

Tot een marineofficier in een bordeel een wanhopig hoertje tegenkwam:

“Ik ben Amy Bradley. Help me alsjeblieft”.

De officier begreep haar niet. En hij was daarbij bang om ontslagen te worden, als hij zou melden dat hij in een bordeel was.

Later bleek het meisje uit het bordeel verdwenen.

Sindsdien is er nooit meer iets van Amy Bradley vernomen.

Is ze dood? Of leeft ze nog ergens als hoer?

Leeft Natalee misschien ook nog?

Vanaf het moment dat Natalee’s ouders 1 miljoen dollar uitloven voor “the safe return” van hun kind stromen de tips binnen.

Maar heel erg veel tips zijn onzin-tips van gold-diggers.

Opeens zijn er veel “bewijzen” dat Natalee “hier” was of is.

Tijdens onze research-trips hoorden we vaker dat Joran zou hebben opgeschept dat hij zelf een aantal valse aanwijzingen over het eiland gestrooid had.

Dingen als: “Natalee was here”. Gekrast op een steen ergens.

En dan iets als: “We all enjoyed her”.

En dat allemaal om de mythe te vergroten, dat Natalee misbruikt is door een stel pooiers en daarna verkocht.

Toen kregen we een email van Kelly Young uit San Diego:

We have proof of 7 people that saw Natalee alive after the disappearance.

Hee, Natalee leefde dus nog na haar verdwijning? Hoe weet Kelly dat?

Kelly vertelt dat ze voor de moeder van Natalee werkt.

We vragen per email: Leeft Natalee nog?

Kelly antwoordt:  We know the house she died in and where she is buried at this moment.

Maar, zeggen we tegen Kelly: als jij weet waar Natalee begraven is, waarom vertel je het dan niet aan Natalee’s familie. En de rest van de wereld.

Nee, zegt Kelly, want ze werkt niet meer voor Natalee’s moeder. Want die weigert negatieve dingen over haar dochter te horen.

Maar dan kun je toch nog wel vertellen waar Natalee begraven is?

Ja, zegt Kelly, maar ik ben bezig met een boek-deal. Dus tot die tijd kan ik niets zeggen.

Kelly laat wel een aantal interviews op Youtube zien met nabij betrokkenen.

Daaruit blijkt dat er dingen niet kloppen, maar niets over Natalee verder.

We vragen door. En dan stopt het contact met Kelly ineens.

Zo waren er nog een flink aantal tips.

Vreemd genoeg zouden een aantal tips een serieuze mogelijkheid kunnen zijn.

Maar wat moesten wij nu in ons scenario:

Natalee leeft… of niet… of toch wel…

Totdat voor ons het antwoord kwam.

Van Joran zelf nota bene…

PETER R DE VRIES MAAKT DE FILM ENGELS – ACHTER DE SCHERMEN 15 – ME AND MR JONES ON NATALEE ISLAND

De film kende dankzij alle ontwikkelingen rond Joran van der Sloot vele verschillende scenario-versies.

Uiteindelijk werd de film dit:

Een thriller over een undercover-journalist, die precies vijf jaar na de verdwijning van Natalee Holloway wil inbreken bij Joran om een doorbraak in de zaak te forceren.

Daar doorheen speelt de love story tussen de undercoverjournalist en een escort girl, die net gehoord heeft dat ze niet lang meer te leven heeft.

Tijdens het schrijven van deze versie stuitten we steeds op iets typisch Nederlands.

En dat was het “wie is dat dan?-syndroom”.

Stel je even dit voor: Je wil een Nederlandse politieke film wil maken over een machtsmisbruik. Dat reikt tot de premier. 

Het doet er voor het verhaal helemaal niet toe welke premier. Want het gaat om te laten zien hoe de machtsverhoudingen werken.

Toch pikt een gemiddelde Nederlander dat niet.

Die wil altijd weten: “Wie is dat dan?”

Is dat premier Balkenende of premier Kok?

Niet?

Dus die premier bestaat niet?

Nou, dan is het ongeloofwaardig voor de Nederlander.  Want geloofwaardigheid gaat boven fictie, hoe goed de fictie ook is.

Anders ligt het bij Amerikaanse films:

Daar komen vaak Amerikaanse presidenten voor, met namen, waarvan iedereen weet dat die niet bestaan.

Amerikanen pikken dat wel. Bij hen gaat een goed verhaal boven de geloofwaardigheid of zo’n president wel of niet echt bestaat.

Terug naar ons scenario. Daar speelt een undercoverjournalist de mannelijke hoofdrol. Hij werkt voor een bekend undercover-tv-programma.

Toen we er hier en daar over vertelden, kregen we van werkelijk iedereen de vraag: “Oh, het gaat dus over Peter R de Vries”. 

Nee, zeiden we.

“Niet? Maar… wie is het dan?”

Het is fictie, zeiden we.

“Dus… hij bestaat niet? En dat tv-programma is ook niet van Peter R de Vries?”

Nee, zeiden we, integendeel, want de film is soms nogal kritisch over  Peter R de Vries.

“Heh?”

We vertelden ons verhaal vervolgens steeds iets anders. Maar niemand kon ons verhaal los zien van Peter R de Vries.

Het kwam er neer op dat een Nederlandse undercover-journalist in de Natalee-zaak OF Peter R de Vries moest zijn OF het was gewoon niet geloofwaardig.

Misschien ook niet zo gek: Ruim 7 miljoen Nederlanders zagen de undercover-uitzending van Peter R de Vries over Joran van der Sloot.

Maar voor ons verhaal werd het behoorlijk vervelend.

Wat moesten we doen, om toch ons verhaal te kunnen vertellen?

We piekerden en piekerden… Tot de conclusie was:

Afstand nemen. Letterlijk en figuurlijk.

Onze undercover-journalist werd een Brit. En de escort kwam uit Los Angeles.

Daardoor was meteen alle vervelende Peter R de Vries-bagage verdwenen. Iedereen geloofde het meteen: een undercover-journalist in London, die een tv-programma genaamd “Crimescene” had.

 Zo werd de film Engelstalig. Dankzij Peter R de Vries. En dankzij het Nederlandse “wie is dat dan?-syndroom”.

Op zich maakte het mij niet uit of de film Nederlands of Engels zou zijn. De helft van mijn verfilmde scenario’s is in het Engels.  Mijn eerste “Lost in Amsterdam” was ruim 20 jaar geleden, en mijn laatste was “Mafrika”.

Dat betekende wel dat de twee hoofdacteurs goed Engels moesten spreken.

Bij Hanna Verboom was dat geen enkel probleem. Als je opgroeit in Afrika ben je van jongs af gewend om Engels te spreken. Ik zag haar perfect Engels spreken in de films “Deuce Bigalow” en “The seven of Daran”.

Robert de Hoog (die toen al wist dat hij bij Spielberg ging spelen) kreeg een Britse coach voor de opnames, en bij de geluidsafwerking deed hij een aantal zinnen over, onder leiding van deze Britse coach.

Gek genoeg vonden een aantal Nederlanders, die de trailer zagen, het vreemd dat “hun” Hanna en Robert Engels praten.

Dat was flink wennen. Omdat ze “hun” Hanna en Robert kennen als mensen, die normaal Nederlands praten.

Heh? Praten Hanna en Robert Engels? Dat zal vast wel slecht Engels zijn dan..

Doe je alles om de geloofwaardigheid te winnen, krijg je dat mensen ervan uit gaan dat Engels-sprekende Nederlanders vast geen goed Engels kunnen praten…

Gelukkig hadden ze er geen enkele last van, toen ze de film zagen.